Με κατάνυξη, αλλά και ζέουσα προσδοκία της αναστασίμου ελπίδος τελούνται και στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης οι ιερές ακολουθίες της αγίας και μεγάλης Παρασκευής, κατά την οποία, η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας ποιεί ανάμνηση των αγίων και σωτηρίων Παθών, της θεόσωμης ταφής και της εις άδου καθόδου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Συγκεκριμένως, σήμερα, αγία και μεγάλη Παρασκευή 10 Απριλίου 2026, στις 10:00 το πρωί, ο Σεβ. Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος χοροστάτησε στην ιερά ακολουθία του Εσπερινού της Αποκαθηλώσεως του Κυρίου μας στον ιερό Μητροπολιτικό Ναό Παμμ. Ταξιαρχών Σερρών.
Προ της αναγνώσεως του ιερού Ευαγγελίου της Αποκαθηλώσεως, στον εμπνευσμένο, από το ιε’ Αντίφωνο της ακολουθίας των αχράντων Παθών του Κυρίου μας: «Τάδε λέγει Κύριος τοῖς Ἰουδαίοις· Λαός μου, τί ἐποίησά σοι ἤ τί σοι παρηνώχλησα; τούς τυφλούς σου ἐφώτισα, τούς λεπρούς σου ἐκαθάρισα, ἄνδρα ὄντα ἐπί κλίνης ἠνωρθωσάμην. Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, καί τί μοι ἀνταπέδωκας; Ἀντί τοῦ μάννα χολήν∙ ἀντί τοῦ ὕδατος ὄξος· ἀντί τοῦ ἀγαπᾶν με σταυρῷ με προσηλώσατε…», διδακτικότατο λόγο του, ο Σεβασμιώτατος ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Μεγάλα, εξαίσια, φοβερά και σωτήρια ιερούργησε σήμερα ο Κύριός μας, αδελφοί μου, επάνω στον Σταυρό. Διά του εκουσίου Πάθους Του, ελευθερώνει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, από το βάρος της ενοχής εκ του προπατορικού αμαρτήματος, κατακρίνοντας την αμαρτία στο θεανδρικό Του πρόσωπο. Το θείο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου περιελάμβανε και την εκούσια θυσία του ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού, ο Οποίος ανήλθε επί Σταυρού και υπέστη φρικτό και ταπεινωτικό θάνατο.
Η υμνολογία της Εκκλησίας μας μυσταγωγεί στις σώζουσες θείες αλήθειες, μας οδηγεί να γινόμεθα διδακτοί Θεού, να στερεωνόμεθα στην πίστη, να μένουμε σταθεροί στην απόφασή μας να είμεθα μαζί με τον Χριστό, ο Οποίος είναι και χθες και σήμερον και έως της συντελείας της ανθρωπίνης ιστορίας, πάντοτε ο υπό των εχθρών Του ραπιζόμενος, σταυρούμενος, καταδιωκόμενος, πολεμούμενος, συκοφαντούμενος, φυλακιζόμενος, εκουσίως και φιλανθρώπως θνήσκων, αλλά και ενδόξως ανιστάμενος αεί ζων και νικών διά της αγάπης Του.
Ο Κύριός μας, από την πρώτη στιγμή της ζωής Του στην γη πολεμήθηκε σκληρότατα και άδικα, από τους ανθρώπους εκείνους, που αδυνατούσαν να αντέξουν το φως, το οποίο Εκείνος έφερε στον κόσμο. Αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές Του, οι αυτόπτες και αυτήκοοι, υποκείμενοι και αυτοί στην ασθενική και ευκόλως διολισθαίνουσα στον φόβο και την ολιγοπιστία ανθρώπινη φύση τους αποζητούν απτές αποδείξεις της θεότητός Του, ζητώντας να ψηλαφήσουν το μεγαλείο της δόξης Του.
Δεν ήταν μόνον ο σωματικός πόνος, που εδοκίμασε ο Χριστός επί του Σταυρού, αλλά κυρίως και πρωτίστως, ο απέραντος ψυχικός πόνος, που τον συνέθλιβε, όπως αυτός ξεκίνησε εκείνο το βράδυ στην Γεθσημανή, όταν έβλεπε τους μαθητές Του να Τον εγκαταλείπουν, όταν έβλεπε, λίγο αργότερον, την κακία των ποτέ ευεργετηθέντων ανθρώπων, που με μένος εκραύγαζαν το ‘’Σταυρωθήτω’’. Με το διεισδυτικό, παντοκρατορικό Του βλέμμα, ο Κύριός μας έβλεπε και τα μεγάλα εγκλήματα, τα οποία επρόκειτο να συντελεσθούν μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, διά τούτο και το αποτύπωμα της σημερινής μεγάλης ημέρας είναι ιδιαιτέρως βαρύ και ευθυνοφόρο για όλους μας.
Απηλλαγμένοι, όλοι, από την επιφάνεια της πρόσκαιρης συναισθηματικής φόρτισης των ημερών είναι ανάγκη να αναλογισθούμε τι ο Θεός προσέφερε στον άνθρωπο και τι ο άνθρωπος αντιπροσέφερε σ’ Εκείνον. Πόσες φορές κι εμείς, οι οποίοι έχουμε την σφραγίδα του Χριστού στην ζωή μας και αναπνέουμε τις ζείδωρες ‘’ανάσες’’ Του μέσα στην αγία Του Εκκλησία, δεν νιώθουμε φόβο, αδυναμία, δειλία, ατολμία, ολιγοπιστία μπροστά στην ορμητική και θρασεία επέλαση του κακού στον σύγχρονο κόσμο; Ο άνθρωπος αποκομμένος από τον Θεό, Τον εγκατέλειψε, Τον ελησμόνησε, καταδύθηκε στην αμαρτία, στο σκοτάδι, στο θάνατο. Ο Θεός όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ τον άνθρωπο. Εδημιούργησε, στην αυγή της ανθρωπίνης ιστορίας, τον άνθρωπο και εκείνος ημαύρωσε το ‘’κατ’ εἰκόνα’’ και οδηγήθηκε αφεύκτως στον θάνατο, πνευματικό τε και σωματικό.
Ο Θεός ζωοποιεί τον άνθρωπο και ο άνθρωπος επεχείρησε να δολοφονήσει τον Θεό. Αντί του μάννα χολή, αντί του ύδατος όξος. Ιδού το φρικτό ανταπόδομα του ανθρώπου στον Δημιουργό του Θεό. Η αγία Παρασκευή με το βαθύ αποτύπωμά της αποκαλύπτει την συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στον Θεό. Η σημερινή ολέθρια πτώσις του ανθρώπου είναι ασυγκρίτως φρικτωτέρα της πρώτης πτώσεώς του. Τότε ο άνθρωπος αποστάτησε από τον Θεό. Την μεγάλη Παρασκευή ο άνθρωπος σταυρώνει τον Θεό του. Αλλ’ Εκείνος, ως Θεός και Λυτρωτής του κόσμου ανοίγει τον Παράδεισο, συγχωρεί, σώζει, αναπλάθει, ανιστά και θεώνει λυτρωτικώς στο θεανδρικό Του πρόσωπο την ανθρωπίνη φύση, στηρίζει, εμπνέει, καθοδηγεί και παρηγορεί την ζωή μας, μεταμορφώνει τον κόσμο, μας εισαγάγει χειροκρατώντας μας φιλόστοργα στην θέα της καινής εν Χριστώ κτίσεως. Στον Σταυρό του Κυρίου διδασκόμεθα, ως εμπειρία και όχι ως θεωρία μόνον, την δύναμη της ταπεινώσεως, τον απέραντο πλατυσμό της θείας αγάπης, που νικά τον εγωϊσμό και τον θάνατο, ζούμε το μυστήριο της θυσίας και της συγχωρητικότητος, το οποίο καταξιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, ανιχνεύουμε την σώζουσα αλήθεια, την οποία, η Εκκλησία μας διαφυλάσσει δύο χιλιάδες χρόνια τώρα.
Σήμερα, μεγάλη Παρασκευή η ανθρωπότητα αναμετράται με το ψηλαφητό σκοτάδι της. Σήμερα ο άνθρωπος ζυγίζεται με την αχαριστία του, το πως δηλαδή, μέσα στην παραζάλη και τον σκοτισμό του νου του αναβιβάζει επί του Σταυρού τον ίδιο τον Ευεργέτη και Πλαστουργό του.
Ημπορεί οι διώκτες του Χριστού και της Εκκλησίας, κάθε εποχής, περιβαλλόμενοι με την ισχύ και την πρόσκαιρη δόξα τους να ηθέλησαν να φονεύσουν τον Θεό, να κλείσουν τον Χριστό μέσα στον τάφο, να Τον βγάλουν από τις ανθρώπινες καρδίες, να Τον φυλακίσουν στο περιθώριο της ανθρώπινης ζωής, όσο όμως και αν προσπαθούν, τούτο και αμήχανο είναι και αυτοκαταστροφικό για τους ιδίους.
Ας θρηνήσουμε σήμερα, αδελφοί, όχι για το εκούσιο και σωτήριο Πάθος του Κυρίου μας, που αποτελεί προανάκρουσμα της πανενδόξου Αναστάσεως Του, αλλά να θρηνήσουμε γοερώς μόνον για τις αμαρτίες μας, τις αρνήσεις μας, τα σκοτεινά μας πάθη και λάθη με τα οποία ανασταυρώνουμε τον Χριστό. Ας θρηνήσουμε για τον αφιλάνθρωπο, αδιέξοδο, εγωιστικό και καταστροφικό τρόπο της ζωής μας. Ας θρηνήσουμε για τις χαμένες, τις αναξιοποίητες ευκαιρίες, τις οποίες μας εχάρισε η αγάπη του Χριστού.
Ας διδαχθούμε τέλος, από την φωνή του ευγνώμονος ληστού και με όλη την δύναμη της ψυχής μας, ας αναφωνήσουμε με συντριβή μαζί του, το ‘’Μνήσθητι καὶ ἡμῶν Σωτὴρ ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου’’ και το ‘’Κύριε καὶ Θεὲ τοῦ παντός, ἰλάσθητι, συγχώρησον πάντας, ἔσω εὐσπλαχνικός, χάρισε ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν τὴν αἰώνιον’’. Αμήν!».
Ακολούθως, στις 12:30 μ.μ., στον χώρο έμπροσθεν του ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής του Β’ Κοιμητηρίου Σερρών τελέσθηκε η ιερά ακολουθία του Επιταφίου θρήνου κατά την διάρκεια της οποίας ο χοροστατών Σεβ. κ. Θεολόγος ανέπεμψε ειδική δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών και των εκ της νόσου Covid-19 κεκοιμημένων αδελφών μας, οι οποίοι αναπαύονται στο ως είρηται Κοιμητήριο και ακολούθως πραγματοποιήθηκε η εντός του Κοιμητηρίου λιτάνευση του Επιταφίου.
Στην συνέχεια, στη 1:30 μ.μ., στο ιερό Παρεκκλήσιο Αγ. Αικατερίνης του Γεν. Νοσοκομείου Σερρών ο Σεβασμιώτατος ετέλεσε την ακολουθία του Επιταφίου θρήνου παρουσία του Διοικητικού και του Νοσηλευτικού προσωπικού καθώς και πλήθους νοσηλευομένων, συγγενών και συνοδών.
Στις 3:00 μ.μ., ο Σεβασμιώτατος μετέβη στο Α’ Κοιμητήριο Σερρών, όπου επί του ειδικώς διαμορφωμένου υπερώου επάνω ακριβώς από το οστεοφυλάκιο μαζί με τον ιερό Κλήρο της πόλεως ετέλεσαν την ιερά ακολουθία της Αποκαθηλώσεως και έψαλαν τα εγκώμια.
Εν συνεχεία, το αποκαθηλωθέν «Σώμα» του Κυρίου μας οδηγήθηκε λιτανευτικώς στο πλησίον του υπερώου λελατομημένο εκ πέτρας κενοτάφιο. Προ της απολύσεως, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε υπέρ μακαρίας και αιωνίου αναπαύσεως των ψυχών όλων των κεκοιμημένων αδελφών μας, οι οποίοι, όπως χαρακτηριστικώς ετόνισε, αναμένουν την κοινή Ανάσταση λουσμένοι στο ανέσπερο Φως της αιωνιότητος, που μόνον ο Χριστός, η Ανάσταση και η Ζωή μας χαρίζει.
