Ο υπεύθυνος εκπαιδευτικών θεμάτων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών, Γιάννης Πούλιος, επανέρχεται στο θέμα της δολοφονίας του 17χρονου Άγγελου, με μια ακόμη συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για τα ευρήματα της ιατροδικαστικής εξέτασης και ταυτόχρονα προαναγγέλει την δημιουργία ομάδας στο facebook, όπου όπως λέει, “θα συνεχίσουμε να μιλούμε για τον Άγγελο, θα διοργανώνουμε δράσεις για τη μνήμη του και με αφορμή αυτήν, διάφορες πρωτοβουλίες για την ανήλικη παραβατικότητα και τη βία στην κοινωνία μας”.
Ολόκληρη η ανάρτησή του:
«Είμαι ο Άγγελος… κρατήστε μου μια καρέκλα στο σημερινό τραπέζι…
Ξέρω… νομίζατε ότι ξεμπερδέψατε μαζί μου…. «Τα ‘πα και ξεθύμανα», θα σκεφτήκατε… δε θα σας το κάνω τόσο εύκολο…
…Βλέπετε… ο χρόνος για μένα είναι αλλιώτικος…. Και τώρα που τον έχω… χωρίς άγχος.. μπορώ να σας παρατηρώ πιο εύκολα…
Πέρασαν 7 σχεδόν βδομάδες και με θυμηθήκατε… ανατριχιάσατε με την ιατροδικαστική έκθεση… συγκινηθήκατε με το βίντεο των τελευταίων μου στιγμών στο κατάστημα τυχερών παιχνιδιών… σας τάραξα πάλι…
«Από τα οστά της βάσεως του κρανίου παρατηρείται ρωγμώδες κάταγμα στον πρόσθιο κρανιακό βόθρο δεξιά»
Οι επισκέψεις σας βέβαια στον τάφο μου αραίωσαν…. Μόνο οι δικοί μου έρχονται συνέχεια….και ελάχιστοι καλοί φίλοι… Λιγότερα κεριά, λιγότερα λουλούδια, λιγότερα σημειώματα, λιγότερα κρουασάν σοκολάτας, λιγότερες σκέψεις για μένα….
Οι συμμαθητές μου με αναφέρουν αραιά και πού… την τελευταία φορά που με επισκέφτηκαν, μιλούσαν για τον σίγουρο υποβιβασμό του Πανσερραϊκού… τρία κορίτσια από το ΕΠΑΛ μου έβαλαν να ακούσω από ένα κινητό τα υποψήφια τραγούδια του ευρωπαϊκού διαγωνισμού, «διάλεξε!» με παρότρυναν… παρόλο που ξέρουν πόσο ξενέρωνα με αυτά… ένα φιλαράκι μου έφερε κρουασάν… «σήκω bro να σε κεράσω»… κάποιος άλλος ψιθύρισε «σαν να ήταν χθες που ήσουν εδώ»… η νονά μου μου άφησε ένα γλυκό σημείωμα… «Αγγελούκο μου… μου λείπεις»… η κυρία Αθηνά από την οικοδομή με επισκέπτεται και φιλάει τη φωτογραφία μου…
«Στον οπίσθιο κρανιακό βόθρο παρατηρείται υποσκληρίδια συλλογή αίματος»
Τα λουλούδια από την ορκωμοσία της Μαρίας είναι ακόμη ζωντανά στον τάφο, κάθε μέρα μέλισσες τα περιτριγυρίζουν…. Προσπαθώ να τις πείσω να είναι ευγενικές μαζί σας όταν έρχεστε… μην τα πετάξετε αυτά τα λουλούδια…θέλω τη μυρωδιά της Μαρίας κοντά μου…
… αρκετοί ήδη έχετε διαγράψει την επαφή «Άγγελος» από τα κινητά σας…. πρέπει να προστατέψετε και τη μνήμη τους…
«Διάχυτη υπαραχνοειδής αιμορραγία εγκεφάλου και παρεγκεφαλίδας»
Το δωμάτιό μου έμεινε όπως ήταν… το φούτερ βιαστικά πεταγμένο στην καρέκλα, τα παπούτσια μου δίπλα στην πόρτα, το βιβλίο ανοιχτό στη σελίδα που δεν πρόλαβα να διαβάσω (το βράδυ της δολοφονίας μου ήμουν φιλόδοξος… είχα μαζί μου τις σημειώσεις του φροντιστηρίου), σαν να βγήκα για λίγο… σαν να πρόκειται να γυρίσω…
…μαμά, ξέρω ότι θέλεις να κρατήσεις τις μυρωδιές μου στο σπίτι… το δωμάτιό μου, που αέριζες πάντα σχολαστικά, έχει μέρες να αεριστεί…προσπαθείς να κρατήσεις τη μυρωδιά μου στο κρεβάτι και στην ντουλάπα…τα ρούχα παραμένουν άπλυτα για να με κρατήσουν κοντά σου…. Και όμως… δεν το ξέρεις; Είμαι πιο κοντά σου από ποτέ άλλοτε στο παρελθόν… Το δωμάτιό μου ποτέ δε θα είναι άδειο… ακόμη κι αν το κρεβάτι μου είναι φτιαγμένο, και τα φώτα κλειστά… θα είναι πάλι γεμάτο από τα γέλια μου, τη μουσική μου, τις νυχτερινές συζητήσεις, τον ήχο των βραδινών μου βημάτων…
Έξω από την πολυκατοικία, στην ίδια θέση το μηχανάκι του μπαμπά… και αυτό ζορίζεται να αλλάξει δρομολόγιο… οδός Κομνηνών… νεκροταφεία…
«Κατά τη διάνοιξη του θώρακα παρατηρούνται κατάγματα 3ης-6ης πλευράς δεξιά στο οπίσθιο τόξο και 8ης-10ης πλευράς αριστερά στο πλάγιο τόξο, με αιμορραγικές διηθήσεις συστοίχως των καταγμάτων»
…Παίρνω ακόμη sms από φιλαράκια από άλλα μέρη που δεν έμαθαν ότι έφυγα…
…πέρασε και η Καθαρά Δευτέρα… και θυμάμαι μια Καθαρά Δευτέρα στο χωριό… που πήγαμε να πετάξουμε τον χαρταετό…. Ξέρω μπαμπά ότι συνέχεια θυμάσαι την ίδια σκηνή… εγώ 5 ετών να τρέχω προς τον Δημήτρη που κρατάει τον χαρταετό… στο χωριό φυσούσε ένα γλυκό αεράκι… και εγώ ήμουν ανέμελος και χαρούμενος που ήμασταν όλοι μαζί… σκόνταψα σε μια πέτρα και έπεσα… σηκώθηκες να με πιάσεις… με πήρες τρυφερά αγκαλιά… σαν να ήθελες να μαζέψεις από πάνω μου τον πόνο όλου του κόσμου… η μαμά φίλησε τη μικρή μου πληγή και η Μαρία με πήρε αγκαλιά να με παρηγορήσει… και εγώ σταμάτησα να κλαίω… όχι γιατί πέρασε ο πόνος, αλλά γιατί ήμουν περικυκλωμένος από αγάπη…ξέρω μπαμπά ότι ήθελες πάντα να προλάβεις κάθε παραπάτημά μου… ξέρω ότι βασανίζεσαι… και πιστεύεις ότι δεν κατάφερες να με προστατέψεις… δε φταις εσύ… που με έκανες άνθρωπο και όχι θηρίο…. Σε ρωτούσα όταν ήμουν μικρός… «μπαμπά, τι θέλεις να γίνω όταν μεγαλώσω;»… και μου απαντούσες «καλός άνθρωπος»… Δεν μπορώ να σε βλέπω να σηκώνεσαι τα ξημερώματα… και να πνίγεις τα δάκρυά σου, για να μην σε ακούσουν, στο πουλόβερ μου…. Συγγνώμη που άφησα τόσα στη μέση… που δεν πρόλαβα να γίνω αυτό που πάντα έλεγες ότι μπορώ… να ξέρεις… ό,τι καλό είχα μέσα μου, από σένα και τη μαμά το πήρα…
«Η σπονδυλική στήλη ελέγχεται με κάκωση στην αυχενική μοίρα (Α5-Α6).»
…και όσο εσείς αναλύετε τα βίντεο εκείνης της βραδιάς.. εγώ θέλω να σας πω ότι ακόμη και εδώ ονειρεύομαι…
… αυτό που θα ήθελα πιο πολύ, είναι να έχω την ευκαιρία να γυρίσω τον χρόνο για να σας αποχαιρετίσω αγαπημένη μου οικογένεια…να μου δοθεί μια μικρή χαραμάδα χρόνου…
…στο δεύτερο συρτάρι του καταψύκτη είχες φυλάξει μαμά μία μερίδα από το αγαπημένο μου σπανακόρυζο…. Ήρθε η ώρα να ξαναμαγειρέψεις για μένα… ετοίμασε μια μέρα το αγαπημένο μου φαγητό… αγόρασε τα καλύτερα υλικά από τη λαϊκή… πλύνε καλά το σπανάκι…ένα ένα τα φύλλα, σαν να ξεπλένεις τις λύπες σου… άχνισε με αγάπη τα φρέσκα κρεμμυδάκια, άφησε το άρωμά τους να γεμίσει το σπίτι… και πρόσθεσε το λάδι από το χωριό… εκείνο που κρατούσες για τις «καλές» μέρες…βάλε το καλό μας τραπεζομάντηλο και φώναξε όλους τους αγαπημένους μου γύρω από το τραπέζι μας… κάνε χώρο… βάλε ένα πιάτο και για μένα… ζέστανε αυτήν την τελευταία μερίδα που μου μαγείρεψες με αγάπη… τη «δική» μου… και ανακάτεψέ την με το φρέσκο φαγητό… άσε το παλιό και το καινούργιο να γίνουν ένα… σαν να ανακατεύεις ό,τι ήμουν μικρός και ό,τι δεν πρόλαβα να γίνω μαζί… να γίνει το σπανακόρυζο Κοινωνία… σαν αυτήν που έπαιρνα μέσα μου στη γειτονική Παναγίτσα… όταν στεκόμουν στις μύτες μου μικρός για να τη φτάσω.. κοινωνήστε ο ένας τον άλλον… όχι για να χορτάσετε… αλλά για να μείνετε ενωμένοι…τα φαγητά σου ήταν πάντα τόσο νόστιμα.. γιατί όταν μαγείρευες, μας σκεφτόσουν με αγάπη…. Θα φάμε μια τελευταία φορά όλοι μαζί… αυτό το τραπέζι δεν μας άφησαν να το κάνουμε… στη γιορτή σου που ερχόταν την επόμενη μέρα… θα πούμε χωρίς βιασύνη «σ΄ αγαπώ»… θα φάμε όλοι μαζί αργά… κάντε μια παύση πριν την τελευταία μπουκιά από το σπανακόρυζο… μη σηκωθείτε βιαστικά…αφήστε την καρέκλα μου εκεί…εκεί θα είμαι… στη ζεστασιά της κατσαρόλας… στο άρωμα του λεμονιού…
«Τα ημιθωράκια ελέγχονται με συλλογή αίματος αμφοτερόπλευρα, σε ρευστή κατάσταση και αιματώματα (αιμοθώρακας 450 ml δεξιά και 1000 ml αριστερά περίπου)»
…. Μπαμπά θα ήθελα με έναν μαγικό τρόπο να σε συναντήσω παιδί.. να παίξουμε μαζί στο δάσος δίπλα στο χωριό… και καθώς παίζουμε να μου πεις… «δεν μου επιτρέπεται να κλάψω, αλλά μερικές φορές ο κόσμος με πληγώνει και δεν ξέρω τι να κάνω με αυτόν τον πόνο»… και να σου δώσω τον μικρό μου ώμο για να κλάψεις… και να το κάνεις… μέχρι τα δάκρυα να στερέψουν… και μετά να σου αγοράσω κασάτο από την πλατεία του χωριού και να σε ακούσω να γελάς… με εκείνο το ζεστό γέλιο ενός παιδιού που ξέρει ότι είναι ασφαλής… θα ήθελα να το κάνω αυτό για σένα…
«εκχυμώσεις και εκδορές στο μέτωπο, στα αυτιά, στα βλέφαρα, στη μύτη»
….Μαμά; ντρέπομαι που το ρωτάω ακόμη… Θα είμαι πάντα το μικρό σου αγόρι; Δεν μου απαντάς… αλλά τη βλέπω την απάντηση στο βλέμμα σου… σαν να σε ακούω να τη λες… «υπάρχει Άγγελέ μου ένα μέρος στο οποίο ο χρόνος είναι ακίνητος… σ’ αυτό το μέρος, θα είσαι πάντα το αγόρι που με έκανε μαμά… αν σε άφηναν να μεγαλώσεις…. θα χάιδευα τις πρώτες σου άσπρες τρίχες και θα φιλούσα τις πρώτες σου ρυτίδες… ακόμη και τότε θα ήσουν το μικρό μου αγόρι…»
«ισχυρά χτυπήματα στα χείλια»
Θέλω να ξαναζήσω ό,τι με εκνεύριζε όταν ήμουν μαζί σας… τα βράδια που γυρνούσα πιο αργά και με περίμενε η μαμά στον καναπέ με το κινητό στο χέρι… όταν μου ίσιωνες τον γιακά πριν φύγω… όταν με μάλωνες που τσιμπολογούσα τηγανητές πατάτες … «μη τσιμπολογάς… θα φάμε!»… Περνούν όλα σαν ταινία μπροστά μου… να μου δένετε τα κορδόνια, να με μαλώνετε και να με αγκαλιάζετε με την ίδια ανάσα… να μου στέλνετε μηνύματα… «έφτασες;»…να σηκώνομαι τα πρωινά της Κυριακής… και να χώνομαι ανάμεσά σας στο κρεβάτι…να μπαίνω κάτω από το πάπλωμα και να μυρίζω τα καθαρά σεντόνια… να ακούω την ανάσα σας και πριν ανοίξω τα μάτια μου, να κρατάω την αναπνοή μου για να μη χαθεί η στιγμή… να μου βάζεις μαμά το χέρι σου στο μέτωπο για να δεις αν είμαι ζεστός… και να κάθεσαι δίπλα μου αμίλητη περιμένοντας να πέσει ο πυρετός…
«Τραυματισμοί από χτυπήματα υπήρχαν στον τράχηλο και στο θώρακα»
Την προηγούμενη φορά… σας είπα ένα μικρό ψέμα… σας μίλησα για το πώς θα ήθελα να φύγω από τη ζωή… και σας περιέγραψα μια σκηνή από την παιδική μου ηλικία…
Θα ήθελα να «φύγω» -σας είπα- με την αίσθηση που είχα τότε… ένα βράδυ πριν χρόνια… γυρίζοντας αργά από το χωριό… με πήρε ο ύπνος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου… και όταν φτάσαμε στο σπίτι….ο μπαμπάς με πήρε τρυφερά αγκαλιά… μισοκοιμισμένος έγειρα στον ώμο του ως το σπίτι… το σπίτι ήταν ζεστό… ο μπαμπάς με έβαλε τρυφερά στο κρεβάτι…. η μαμά τράβηξε ένα σεντόνι πάνω μου και τα αδέρφια μου μου χάρισαν δυο τρυφερά φιλιά….. η πόρτα μισόκλειστη… λίγο φως…. και καθώς κοιμάμαι να ακούω αυτούς που με αγάπησαν να μιλούν ψιθυριστά για μένα…. έτσι θα ήθελα να «φύγω»…
… υπάρχει μπαμπά ένα μικρό ψέμα σε αυτή την ιστορία… στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου… έκανα πως κοιμάμαι… για να με πάρεις αγκαλιά… την ώρα που με κουβαλούσες στην αγκαλιά.. άνοιγα κρυφά το ένα μάτι… για να δω αν με κρατάς σφιχτά… πάντα με κρατούσες σφιχτά… τόσο πολύ, που και εδώ που είμαι, αισθάνομαι τα χέρια σου γύρω από τη μέση μου όταν με πετούσες ψηλά και γεμάτος εμπιστοσύνη αφηνόμουν στη ζεστή σου αγκαλιά…
«πολλές εκχυμώσεις και εκδορές διαπιστώθηκαν και στα δύο χέρια»
Θα ήθελα να πω στους δημοσιογράφους και σε όσους γράφετε για μένα με τον τίτλο «δολοφονία 17χρονου στις Σέρρες…»… να με αναφέρετε με το όνομά μου… είμαι ο Αγγελος του Κυριάκου και της Γιαννούλας, αδερφός του Δημήτρη και της Μαρίας, εγγονός της Μαρίας και της Κατερίνας…
Στους φίλους μου θέλω να πω κάτι… και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους… το να ζητάς βοήθεια, είναι η πιο γενναία πράξη… αν μπορούσα να γυρίσω…
…αγαπημένοι μου…. ξέρω ότι πενθείτε όχι μόνο γιατί χάσατε εμένα, αλλά γιατί χάσατε αυτό που ήσασταν με μένα… νιώθω τη θλίψη σας και καταλαβαίνω πώς είναι… σαν ένα σπίτι όπου «οι καρέκλες ξέχασαν να σας κρατούν, οι καθρέφτες δεν ξέρουν πια πώς να σας αντανακλούν και οι τοίχοι πώς να σας περιορίζουν..»… κάθεστε στην ίδια καρέκλα… αλλά το σώμα δε χαλαρώνει… περνάτε μπροστά από τον ίδιο καθρέφτη… αλλά δεν αναγνωρίζετε αυτό που βλέπετε… και οι ίδιοι τοίχοι δεν σας περιορίζουν πια…
«στα πόδια και στην ωμοπλάτη το θύμα είχε δεχτεί χτυπήματα τα οποία είχαν δημιουργήσει εκδορές κι εκχυμώσεις»
Να ξέρετε.. δεν έφυγα θυμωμένος… μόνο έκπληκτος… εγώ σας αγαπάω πια στη σιωπή… και αυτό έχει και τα καλά του… στη σιωπή δεν ακυρώνομαι…σας αγαπάω από απόσταση…η απόσταση θα με προστατέψει από τον πόνο…. σας φιλάω με τον άνεμο… που είναι πιο απαλός από τα χείλη μου….σας κρατάω αγκαλιά στα όνειρά μου… εκεί δεν υπάρχει τέλος…
…και να θυμάστε…έχετε και εσείς απλήρωτα χρέη σε εμένα… ζήστε ΚΑΙ για εμένα… και όταν κάνετε κάτι όμορφο… να λέτε ψιθυριστά…σχεδόν με ντροπή… «αυτό είναι για τον Άγγελο»…
[Πέρασαν 50 μέρες από την εφιαλτική εκείνη νύχτα που σημάδεψε τη ζωή του Άγγελου, της οικογένειάς του αλλά και όλης της πόλης μας… Στις 5 Γενάρη κάποιοι ξύπνησαν και είπαν στον Άγγελο και στην οικογένειά του… θα σας τα πάρουμε όλα… θα σας αφήσουμε κενούς… Μπορεί να δολοφόνησαν τον Άγγελο, αλλά δεν μπορούν να τον ξεριζώσουν από την ψυχή των αγαπημένων του, ούτε από τη συλλογική μνήμη του τόπου μας… Ακόμη δεν έχουμε απαντήσεις για τους δολοφόνους και τους ηθικούς αυτουργούς τους…. Για 40 μέρες το θέμα εξαφανίστηκε από τη δημόσια σφαίρα.. ώσπου μια σοκαριστική ιατροδικαστική έκθεση να έρθει σε γνώση όλων μας μαζί με ένα βίντεο με τα τελευταία βήματα του Άγγελου σε αυτόν τον κόσμο.. Κανείς μας δεν έχει πρόθεση να ξεχάσει… η οικογένεια του Άγγελου δεν είναι μόνη της σε αυτόν τον αγώνα… Όλοι μας είμαστε αποφασισμένοι να μνημονεύουμε τον Άγγελο, να τιμούμε τη μνήμη του
Τις επόμενες μέρες θα δημιουργηθεί μια δημόσια ομάδα στο Facebook… εκεί θα συνεχίσουμε να μιλούμε για τον Άγγελο, θα διοργανώνουμε δράσεις για τη μνήμη του και με αφορμή αυτήν, διάφορες πρωτοβουλίες για την ανήλικη παραβατικότητα και τη βία στην κοινωνία μας..]»
